27 Şubat Pazar günü İzmir Ayışığı Sanat Merkezi’nde 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü’yle ilgili bir söyleşi yapıldı. Söyleşiye saat 11.30’da kahvaltıyla başlandı. Yapılan kahvaltının ardından söyleşi bölümüne geçildi. Önce yaşamın farklı alanlarında çalışan emekçi kadınların fotoğraflarından oluşan bir sinevizyonla başladı ve emekçi kadınları anlatan şiirler okundu. Ardından işçi direnişlerinde öne çıkan kadınlar söz aldı.
56 gün boyunca Buca Belediyesi’nin önünde geceli gündüzlü eylem yapan işçilerden Batıgül Tunç söz aldı. Batıgül Tunç eylemden önce ve eylemde yaşadıklarını anlattığı konuşmasına tüm müdahalelere rağmen eylemden ayrılmayarak çocuklarının geleceği için mücadele ettiği vurgusunu yaptı.
Buca eylemcisi Batıgül Tunç’un ardından bugün eylemlerinin 3. gününde olan Konak Belediyesi taşeron işçilerinden bir emekçi kadın söz aldı; “Konak Belediye başkanı Hakan Tartan bize 700 milyonla ister çalışırsınız ister buyurun yol orada gidersiniz. Daha sizin bir milyon işçi var, bekliyor işe girmek için. Aynı zamanda dün onun yardımcısı bayan da geldi, burada şov yapmayın dedi bize. Biz mücadelemize gene devam edeceğiz, sonuna kadar, gerekirse ölümüne kadar fark etmez, devam edeceğiz” dedi.
Bir Kürt emekçisi de söz aldı. Kapitalist sistemden kaynaklanan sömürünün yeni olmadığını, bizim mücadelemizin sisteme karşı bir mücadele olması gerektiğini, Kürt kadınının 30 yılda mücadele anlamında çok yol katettiği ama bununla yetinilmeyeceğini, bütün etnik grupların tek yumruk olması ve kadın erkek birlikte mücadele etmesi gerektiğinin önemine de vurgu yaptı. Konuşmasını bu tür toplantıların sadece 8 Mart’ta olmaması gerektiğini söyleyerek bitirdi.
Suudi Arabistan’da çalışan bir işçi de Arabistan’a ilk gittiğinde yaşadığı bir anısını paylaştı bizlerle: “İlk Arabistan’a gittiğimde bir düğüne davet edildim, tabi ki düğün yemekli bir düğündü. Yemekler donatıldı, ilk olarak kapılar erkeklere açıldı. Erkekler yemek yedikten sonra yemekhane boşaltıldı. Boşaltıldıktan sonra kalan yemek artıklarını kadınlar geçip yedi, bu bana bayağı bir onur kırıcı gelmişti”.
Söyleşiye emekçi kadınların mücadelesine değinilerek devam edildi. Kapitalist sistemde kadına biçilen misyonla sosyalist sistemde kadına biçilen misyonun nasıl olacağı konusunda düşüncelerini paylaşan bir öğrenci de söz aldı. Emekli bir kadın öğretmenin de yaşadığı sorunlara değindiği konuşmasının ardından sorunların asıl kaynağına inilmesi gerektiği, bu yaşanan sorunların sonuç olduğu da dile getirildi. “Bir eylemin başarısı için arka sahne önemli” diyerek bir UPS işçisinin eşine de söz verildi.
UPS işçisinin eşi, eylem boyunca çalıştığından dolayı bir şey düşünmeye zamanı olmadığını söyledikten sonra, ilk başlarda UPS eyleminin başarıya ulaşacağına inanmadığını ve bu süreçte eşinin yanında çok fazla yer alamadığını dile getirdi.
Kadınların sınıfsal, ulusal ve cinsel sömürüsüne değinildikten sonra Devrimci İşçi Komiteleri’nin (DİK) emekçi kadınların söyleşisine gönderdikleri mesaj okundu.
“Bizler Devrimci İşçi Komiteleri olarak bu etkinlikte bizleri bir araya getiren EKA’ya (Emekçi Kadınlar) teşekkür ederiz. Yaşamın her alanında dışlanan, hor görülen, ezilen, sömürülen, yaşamdan kovulan emekçi kadınlarımızdır; ama buna rağmen tarihte kavganın başında olanlarda yine onlardır. Paris Komününde, Hamburg Barikatlarında, 2. Dünya Savaşında Nazi faşizmine karşı savaşan, enternasyonal bayrağını dalgalandıran yine onlardır. Bu bayrağı daha ileri taşımak için 8 Mart’ın kavganın ve mücadelenin günü olduğunu unutmadan, o günü daha da kızıllaştırmak için sizleri alanlara çağırıyoruz. Bizler her 8 Mart’ta olduğu gibi emekçi kadın, emekçi erkek ayrımı yapmadan yine alanlarda olacağız. Şan olsun halkların mücadelesine bayrak olanlara; Yaşasın 8 Mart Dünya Emekçi Kadınlar Günü”.
Son olarak Ayışığı Tiyatro İşçileri Atölyesi ‘Suçluyum’ isimli dramatizasyonlarını sergilediler. Söyleşinin son ve en anlamlı yanı eylemdeki Konak Belediyesi taşeron işçilerine yapılan ziyaretti. Söyleşiye katılanlarla gerçekleştirilen ziyaret sırasında dramatize işçilere de sergilendi. Ardından işçilerle sohbetlere geçilerek söyleşi sona ermiş oldu.
Sınıfsal, ulusal, cinsel olarak ezilen kadınların yaşadıkları köleliğe karşı özgürlüğe olan susamışlığı yaşamda ve kavgada kadınları hep en ön safta yer almaya itiyor. Bunu 1857’de 8 Mart’ta diri diri yakılarak katledilen dokuma işçisi kadınlarda, zindanlarda bedenlerini açlığa yatırarak tarihe isimlerini yazdıran Aysun, Sibel ve daha nice ölümsüzleşen devrimci kadınlarda, Tekel işçilerinde, Kürt analarında, Filistin’de sokak barikatlarındaki kadınlarda, Buca eylemindeki Batıgül Tunç’ta ve Konak Belediyesi taşeron işçilerinin eyleminde yer alan kadınlarda görüyoruz.
İzmir Mücadele Birliği
