Türkiye ve Kürdistan’da proletaryanın, halk kitlelerinin devrim yolundaki mücadelesi büyük bir gelişme gösterdiği halde, işçi hareketi, devrimci hareket tarafından, bu sürecin önemi tam anlamıyla kavranmış değil. Hareketin gelişimine körce yaklaşım, devrimci mücadelenin başarıya ulaşmasını engeller.
Mücadeleyi başarıya götürecek politika ve taktiklerin doğru olarak saptanması için, hareketin düzeyi ve geldiği yer tüm açılığıyla ortaya konmalıdır.
Kitleler, yıllardır faşizme ve sermayeye karşı çeşitli biçimlerde ve düzeyde eylem içinde, mücadele içinde. Bu denli uzun süren savaşımın ekonomik ve politik temelleri var. Büyük mücadele, sistemin derinleşen ve keskinleşen çelişkilerinden ileri geliyor. Diğer bir etken uzun bir dönemdir süren, devrimci durumdur. Yükselen devrimci yığınsal savaşımın nesnel temelleri iyi anlaşılmalıdır.
Grevler, işçilerin, emekçilerin sokak gösterileri, büyüklü küçüklü ayaklanmalar, Kürt halkının devrimci mücadelesi öğrencilerin on yıllardır süren devrimci mücadelesi, Newroz, 1 Mayıs (Taksim) gösterileri, yoksul köylü ve küçük köylü mücadelesi, kısacası ezilen ve sömürülen kitlelerin uzun iç savaş sırasında elde ettiği mevziler, devrimin kazanımlarıdır. Bütün bu mevziler hareketi ileri götürmüş ve iktidarın kapısına dayanmıştır.
Mücadelenin önceki dönemlerinde, devrim için daha az sayıda insanın gücü ve enerjisi harekete geçirilebiliyordu. Bugün ise çok geniş bir kitle, devrim yolunda, büyük bir enerji ve güç ortaya koyuyor. Az sayıdaki kitlenin mücadelesiyle devrimci mücadeleye çeşitli mevziler kazandırıldı ve hareket ileriye taşındı. Bugünkü kitle gücü ve örgütlülükle hareketin çok ileriye gideceği ve yeni kalkış noktaları elde edileceği açık. Devrim hedefli savaşım, çok geniş kitleleri toplumsal kurtuluş doğrultusunda eyleme çekme etkisine ve gücüne sahiptir.
Proleter kitlelerin, emekçilerin kendi aralarında kaynaşması, tekelci kapitalist düzene ve burjuva devlet egemenlik sistemine karşı bugüne dek yürütülen isyan, eylem, ayaklanmaların bir sonucudur.
Sokaklar, emekçilerin, kitlelerin kaynaşmasını, birlikte mücadele etmesini sağlayan kolektif mücadele alanları oldu. Sokakta, grevde, eylemde gerçekleşen emekçilerin birliği, kaynaşması ve kolektivitenin önemi yeterince anlaşılamadı. Oysaki, kaynaşma ve kolektif hareket, ayaklanma için, devrim için bir önkoşuldur ve yaşamsal önemdedir.
Uzun sınıf mücadelesinden, devrimci mücadeleden geçip gelmenin getirdiği başka bir sonuç, eylemlere katılan kitlelerin eylem tarafından dönüşüme uğratılmasıdır. Değiştirirken değişmek. Halk kitleleri esas olarak eylemle, mücadeleyle, pratikle değişime uğradılar. Bunun yanında devrimci teorinin, devrimci dünya görüşünün, devrimci eğitimin de kitleleri etkileyici, dönüştürücü, devrimcileştirici rolü vardır.
Emekçi kitleler öylesi bir bilinç düzeyine ulaştılar ki, burjuvazi artık halklar üzerinde, emekçiler üzerinde eski etkinliğini sürdüremiyor. Kitlelerin devrim yolunda ilerlemesini durdurmak, onların dikkatlerini dış sorunlara vb. çekmek, şovenizmi kışkırtmak ve başka paslı araçlara başvurmak artık sonuç vermiyor. Halk yığınları, burjuvaziyi dinlemeden, kendi isteklerini gerçekleştirmek, politik ve toplumsal kuruluş için kıyasıya bir savaşıma giriyorlar.
Devrimci teori, politika ve pratik deneyimlerde kaydedilen ilerleme ve açık savaştan geçme, kitlelerde, ne için savaşıldığına dair bilinç, geniş kitleler içinde yerleşmiş durumda. Kitlelerin en ileri, en kararlı ve en devrimci kesimi, bir baskı ve sömürü sistemi olan kapitalizmi yıkıp, yerine emeği ve yaşamı yeniden örgütleyeceği bir toplum kurma bilinciyle hareket ediyor.
Devrimci politik bilinç, sosyalizm bilinci kitleleri üzerinde derin bir etki bırakmıştır.
Verilen yoğun devrimci mücadele çeşitli alanlarda kendi sonuçlarını yaratmıştır.
İşçi sınıfının, kitleler üzerindeki politik ve toplumsal ağırlığının artması, gerçek komünist partisinin belirgin olarak öne çıkması, buna karşın ve bu gelişmelerle bağıntılı olarak oportünizmin, reformizmin, küçük burjuva sosyalizminin gerilemesi yaşadığımız sürecin bir özelliğidir.
Sınıf mücadelesi bu topraklarda gerçek bir sınıf mücadelesi olarak, devrimci sınıf mücadelesi olarak uzun bir dönemdir sürüyor. Bu öylesine bir süreç ki, şimdiye kadar devrimcilik iddiasını laf düzeyinde ileri süren ve kendisini kitlelerin öncüsü olarak ilan eden oportünist hareketlerin, pratiğini görme olanağı oldu. Kendi görüşlerini pratiğe nasıl geçirdiklerini, ya da emekçi kitlelerin sosyal pratiği karşısında nasıl davrandıklarını değerlendirmek durumundayız.
Bu hareketler kritik anlarda, ne tüm güçlerini tam organize edip harekete geçirebildiler, ne de yığınlara öncülük edebilecek bir politik önderlik yeteneği sergilediler. Bugüne kadarki pratikleri, onların, burjuvaziyle ciddi bir kapışma anında, kitlelerin savaşımını yönlendirme politik becerisi gösteremediklerini, eylemde çok dağınık, yetersiz, kararsız, ne yapacağını bilememe; kısacası çok amatör olduklarını yeterince açığa çıkarmıştır.
Bu durumun açık biçimde ortaya çıkması için uzun bir dönem geçti.
Devrimci işçi sınıfı hareketi ve devrimci sınıf partisinin ön plana çıkması da uzun bir mücadele dönemini gerektirdi.
İşçi kitlelerinin gerçek devrimci partisinin gelişmesi, güçlenmesi, öne geçmesi, devrim için, devrimin başarısı için temel önemdedir.
Yükselen devrimci sınıf mücadelesinin kitlelerin üzerinde yarattığı etkilerden biri, kararsız kitleleri saflarını belirlemeye zorlaması ve hızlandırmasıdır. Geniş kitlelerin kampını belirlemesi, devrimci hareketin yanında yer alması, geçtiğimiz süreçte gerçekleşen büyük eylemlerde kendini belirgin olarak gösterdi. Eylemlere yeni katılımlar, büyük sayılara ulaştı.
Sermayenin ve faşizmin ağır baskısı, bugüne dek kitlelerin büyük kalabalıklar halinde devrimci eylemlere, sokak gösterilerine katılmasını önlemiştir. Şimdi artık önleyemiyor. Büyük halk kitlelerinin mücadeleye atılması, devrime yönelmesi artık durdurulamaz.
Uzun bir süreyi kapsayan ve ağır bedellere malolan devrim mücadelesi bugüne dek başarıya ulaşamadı fakat, bunun için sağlam temeller atıldı. Devrim sınıfı proletaryanın daha ileriye gitmesi için devrimci değerler, teorik, politik, pratik birikim oluşturuldu. Devrimci işçiler, devrimci kitleler bu öğelere dayanarak ve mücadelesini en yüksek düzeye çıkartarak burjuva düzeni altüst edebilir.
C.DAĞLI
